DE FLITSEN

Het antwoord: zoals we in andere verhandelingen van de Risale-i Nur op een zeer overtuigende wijze hebben bewezen, is het kenmerk van heerschappij het afwijzen van interventie en inmenging. Zelfs de meest onbetekenende heerser wijst de ingreep van zijn eigen zoon af. Het feit dat sommige vrome sultans, ondanks hun status als kaliefen, hun onschuldige zonen hebben laten vermoorden uit angst voor externe inmenging in hun heerschappij, illustreert hoe belangrijk deze regel van 'weerstand tegen inmenging' is binnen de heerschappij. Het is inderdaad de onafhankelijkheid in de heerschappij die de implementatie van deze fundamentele regel vereist, bekend als ‘de regel van het voorkomen van deelname’. Door de geschiedenis heen heeft deze regel haar kracht bewezen, vooral tijdens buitengewone verwarringen, telkens wanneer er twee gouverneurs waren in een stad of twee sultans in een land.

Indien de onmachtige en hulpbehoevende mens, die slechts een schaduw van gezag en heerschappij bezit, de externe interventie niet tolereert, inmengingen van anderen verwerpt, deelgenootschap in zijn heerschappij afwijst en vastbesloten is om zijn onafhankelijkheid te behouden, vergelijk dan vervolgens, als je daartoe tenminste in staat bent, wat voor essentiële noodzaak en wat voor noodzakelijke vereisten deze verwerping van interventie, deze voorkoming van deelname en deze afkeer van deelgenoten zouden moeten zijn voor Zāt-i zul-Djelāl, Die over een absolute heerschappij, absoluut gezag, absolute onafhankelijkheid beschikt en Die vanwege Zijn absolute almacht aan niks en niemand behoefte heeft.

Indien je zou vragen: als een gedeelte van de dankbetuigingen en verheerlijkingen van een aantal onbeduidende wezens naar bepaalde oorzaken wordt gericht, veroorzaakt dit dan tekort aan de dankbetuigingen en verheerlijkingen van de schepselen -van atomen tot aan planeten- naar Wādjibul-Wudjūd Die als Enige het waard is om aanbeden te worden.

Het antwoord: de alwijze Schepper van het universum heeft het universum geschapen als een boom waarvan de meest volmaakte vruchten de bewustzijn bezittende wezens zijn; en onder de bewustzijn bezittende wezens heeft Hij de mens tot de meest omvattende vrucht gemaakt. Daarnaast is dankbaarheid en aanbidding de meest waardevolle vrucht van de mens, en de reden en het doel van zijn schepping. Is het überhaupt mogelijk dat de absolute en onafhankelijke Heerser, Wāhid-i Ahad, Die het universum heeft geschapen om Zichzelf geliefd en bekend te maken, de mens, die de vrucht van het hele universum is, en het meest verhevene vrucht van de mens, namelijk dankbaarheid en aanbidding, aan anderen weggeeft? Zou Hij überhaupt, volledig in strijd met Zijn wijsheid, het resultaat van de schepping en de vrucht van het universum betekenisloos maken? In geen geval. Zou Hij ooit toestaan dat de aanbidding van Zijn schepselen aan anderen wordt gegeven, op een manier die Zijn wijsheid en Zijn heerschappij ontkent en verloochent? Zou Hij ooit Zichzelf doen vergeten en de verheven doeleinden van de schepping doen verloochenen door de dankbetuigingen, vereringen, liefdes en aanbiddingen van Zijn meest volmaakte schepselen weg te geven aan anderen, terwijl Hij met Zijn handelingen aantoont dat Hij Zichzelf op een grenzeloze wijze geliefd en bekend wil maken? O vriend die het naturalisme heeft afgezworen, nu is het jouw beurt om iets te zeggen!

198 van 313