DE FLITSEN

 

 

DE DERDE FLITS

 

Emotie en spiritueel genot hebben zich in deze Flits op zekere hoogte vermengd. Aangezien de ongeremdheid die uit emotie en spiritueel genot voortkomt, weinig rekening houdt met de principes van het verstand en de maatstaven van het denken, dient deze Flits niet te worden afgewogen op de weegschaal van logica.

 

بِسْمِ اللّٰهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحٖيمِ

كُلُّ شَىْءٍ هَالِكٌ اِلاَّ وَجْهَهُ لَهُ الْحُكْمُ وَاِلَيْهِ تُرْجَعُونَ

 

De twee zinnen

 يَا بَاقِى أَنْتَ الْبَاقِى -  يَا بَاقِى أَنْتَ الْبَاقِى

drukken de betekenis van het eerder genoemde vers uit en beschrijven twee belangrijke waarheden. Hierdoor passen bepaalde leiders van de Naqshī-orde deze twee zinnen toe als een speciale zikr en beschouwen ze het als een beknopte zikr van de Naqshī-orde. Omdat deze twee zinnen de betekenis van dit machtige vers uitdrukken, zullen wij enkele punten uiteenzetten met betrekking tot de twee belangrijke waarheden die ze weergeven.

 

Het eerste punt:

 

De eerste uitspraak van

 يَا بَاقِى أَنْتَ الْبَاقِى

wordt beschouwd als een chirurgische operatie die alles behalve Allah van het hart scheidt en verwijdert. Dit proces verloopt als volgt:

 

Vanwege zijn veelomvattende aard is de mens betrokken bij vrijwel het gehele bestaan. In die veelomvattende aard is tevens een grenzeloos vermogen om liefde te koesteren gevestigd. Hierdoor koestert de mens een liefde voor al het bestaan. Zoals hij van de wijde wereld houdt alsof het zijn huis is, houdt hij ook van het eeuwige paradijs alsof het zijn tuin is. Echter, alles wat hij liefheeft, is niet blijvend; het verdwijnt, en hij ervaart voortdurend de pijn van afscheid. Zijn grenzeloze liefde wordt de oorzaak van een grenzeloze geestelijke kwelling. Het is eigenlijk  niemand anders dan hijzelf die deze kwelling laat ervaren. Het grenzeloze vermogen om lief te hebben in zijn hart is immers geschonken met de bedoeling het te richten op Degene Die de eeuwige Bezitter is van een grenzeloze schoonheid. De mens maakt misbruik van die liefde door het aan vergankelijke schepselen te besteden en begaat zo een fout. Als vergelding voor zijn fout ondergaat hij straf door te lijden aan de kwelling van scheiding. 

 

Inderdaad, de eerste uitspraak van

 يَا بَاقِى أَنْتَ الْبَاقِى

verklaart dat de liefde zich moet beperken tot Mahbūb-i Bāqī en bevat de volgende boodschap: “Alleen U bent de Ware Geliefde. Alles buiten U is vergankelijk. Het vergankelijke kan uiteraard niet bedoeld zijn voor eeuwige toewijding, eindeloze liefde, en een binding met het hart dat voor eeuwigheid is geschapen.” Aldus dient de mens zich te ontdoen van zijn fouten, de band met die vergankelijke geliefden te verbreken, hen te verlaten voordat ze hem verlaten, en het volgende te zeggen: “Aangezien die ontelbare geliefden vergankelijk zijn, mij de rug toekeren en verlaten, verlaat ik hen voordat ze mij verlaten door

  يَا بَاقِى أَنْتَ الْبَاقِى

uit te spreken. Ik weet en geloof dat alleen U eeuwig bent en alleen door U kunnen schepselen eeuwigheid ervaren. Aldus kunnen zij alleen omwille van Uw liefde worden bemind. Anders zijn ze de genegenheid van het hart niet waardig.”